Stad als canvas

Wanneer de avond valt, verschijnt op de toneeltoren van de Schouwburg een videoprojectie die de stad even in een ander licht zet. Beelden van film, animatie en fotografie ontvouwen zich hoog boven straatniveau en trekken vanzelf de aandacht van wie langsloopt.

Met dit project maakt Kunstmin ruimte voor kunst in de openbare ruimte. De projectie start op een vast moment en loopt vervolgens door, vrij toegankelijk voor iedereen. Zo ontstaat een gedeelde kijkervaring midden in het dagelijks leven van Dordrecht.

In februari en maart 2026 staat de toneeltoren in het teken van Stad als canvas. In dit project vormt Dordrecht zelf het uitgangspunt. Bewoners, kunstenaars en makers geven samen vorm aan een gelaagd filmisch stadsportret van Dordrecht en de Drechtsteden.

Met Stad als canvas bouwen we voort op eerdere projecties waarin de publieke ruimte fungeerde als podium voor verbeelding en reflectie. Dit keer staat de stad centraal in drie verschillende perspectieven. Wat ontstaat is geen voorstelling, maar een levende installatie waarin meerdere stemmen en blikken samenkomen.

Drie keer Dordts bestaat uit drie inhoudelijke lijnen die samen één geheel vormen.

• Studio Restlicht – Vlakbij waar we jullie tegenkwamen (2026)

Vlakbij waar we jullie tegenkwamen is een audiovisueel onderzoek naar Dordrecht en haar inwoners. Geen vastomlijnd portret van de stad, maar een verzameling lichamen, bewegingen en momenten die samen laten zien hoe Dordrecht telkens opnieuw wordt gevormd.

Verbinding staat centraal: tussen mensen onderling en tussen mens en stad. Water stroomt als terugkerend element door het werk, net zoals het de stad omringt en doordringt. In intieme beelden van natuur en stedelijke details wordt de aanwezigheid van de Dordtenaar voelbaar.

53 handen reiken naar elkaar in een collectieve blik op de stad en op elkaar. Zo ontstaat een Dordrecht dat niet stilstaat, maar voortdurend in beweging is.

Studio Restlicht is een interdisciplinair kunstenaarscollectief van Nadine Jongeling, beeldend kunstenaar en video jockey, en Marlou Linders, digitaal en 3D kunstenaar. Hun installatiepraktijk beweegt zich tussen video en digitale sculptuur.

• Dordrecht als open atelier, ism. Dordrechts Museum

Voor dit luik zijn drie videowerken samengebracht in samenwerking met het Dordrechts Museum. Kunstenaars tonen hun blik op de stad en haar omgeving. De openbare ruimte wordt een tijdelijke galerie waarin videowerken reflecteren op identiteit, verandering en samenleven.

Daniël Lokerse – Vergezicht
Een verstilde video die is gemaakt om te loopen en zich steeds opnieuw te ontvouwen. Het werk nodigt uit tot kijken zonder vast begin of einde en laat ruimte voor een andere montage.

Dagmar Rijgersberg – De zoektocht naar Tusadiah (2026)

De zoektocht naar Tusadiah is een poëtische film van multidisciplinair kunstenaar Dagmar Rijgersberg. In een zintuiglijke vertelling verweeft zij tekst, beeld en soundscapes tot een ode aan haar voormoeder Toegyah, ook wel Tusadiah genoemd. Een vrouw van wie het verhaal deels verloren ging, maar wiens aanwezigheid generaties later nog voelbaar is.

Via aanraking, gezichtscontouren en lichaamstaal onderzoekt Rijgersberg de verzwegen geschiedenis van de Njai: vrouwen die voor velen, ook binnen de Indische gemeenschap, de bron vormen van hun Indonesische wortels. Hun rol als moeders, verzorgers en geliefden in het koloniale Nederlands-Indië is vaak onderbelicht gebleven. De film stelt vragen over liefde, dwang en zeggenschap en nodigt uit om deze geschiedenis niet alleen te begrijpen, maar ook te ervaren.

Dagmar Rijgersberg is een Dordtse, derde generatie Indo en multidisciplinair kunstenaar. Haar werk beweegt zich tussen fotografie, publicaties en ruimtelijke digitale installaties, waarin tekst, beeld en soundscapes samenkomen. Ze onderzoekt thema’s als ontheemding, identiteit en machtsverhoudingen binnen een hedendaags en dekoloniaal perspectief.

Daan Bunnik – Will you play with me

Will you play with me is een filmische interactie met het sculptuur Apollo van kunstenaar Olaf Nicolai, in Rotterdam ook bekend als De Voetbalkooi. De camera richt zich op een onaangeraakte voetbal die gevangen ligt in een lege kooi. Wat begint als een verstild beeld, ontwikkelt zich langzaam tot een intense wisselwerking tussen bal en kooi en mondt uit in een explosieve trap die alleen de mens kan geven.

Daan Bunnik schrijft en regisseert genrefilms over personages die worstelen met hun eigen kwetsbaarheid. Zijn verhalen spelen zich vaak af in een afgezonderde wereld, met een sterke visuele focus op het lichaam.

• Robin Coops – Onderweg
In deze lijn wordt de stad zelf maker. Inwoners delen hun eigen beelden, teksten en geluiden. Deze bijdragen vormen samen een collectieve montage waarin diversiteit en authenticiteit centraal staan. Hierover later meer.

Kunstmin presenteerde al eerder videoprojecties op de toneeltoren van de Schouwburg. Eerdere projecties waren onder andere APHONIA (winter 2023) van MAISON the FAUX, Staging Silence (3) (winter 2022) van Hans Op de Beeck en D-Light (winter 2021) van Arno Coenen.