Wil je ons, in deze tijd, extra steunen? Steun ons

Eva Line de Boer & Het Zuidelijk Toneel – Rust zacht Billy

Afscheid nemen

Dit is een voorstelling in onze Wanderlust en dat staat voor het verlangen om te reizen en te ontdekken. Poppodium Bibelot & Kunstmin presenteren dit uitdagende, verrassende en afwisselende programma in het Energiehuis. Meer voorstellingen zoals deze bezoeken? Check de Wanderlust website.

Deze voorstelling kun je bezoeken met de Kunstmin Pas, lees meer over deze Pas.

In onze tijd tast iedereen de grenzen af hoe om te gaan met rouw in het openbaar: een gedicht op Facebook, een video van kinderen die een altaar bouwen voor hun kat, de begrafenis-selfie. ‘Rust zacht Billy’ is een ode aan onze pogingen om het ultieme afscheid vorm te geven en een heel leven samen te vatten. De voorstelling gaat de ongemakkelijkheid en taboes rondom de dood niet uit de weg maar gaat vooral ook op zoek naar de grenzen tussen het persoonlijke, de strikte conventies en de hilariteit die daaruit kan ontstaan. De acteurs gaan aan de slag met eerder uitgesproken afscheidsspeeches, de grootste uitvaarthits en live gestreamde herdenkingsdiensten.

Over Eva Line de Boer 
Ze geeft in haar voorstellingen vorm aan haar fascinatie voor het openlijk delen van emoties in de openbare ruimte. Ze slaagt erin om tegelijk de schoonheid als de knulligheid van de mens te laten zien.Regisseur Eva Line de Boer ontving in 2014 de Ton Lutz Award en in 2016 de BNG Bank Nieuwe Theatermakersprijs.

Eva Line de Boer, concept en regie; Elly Scheele, tekst; Leòn Ali Çifteci, Raymonde de Kuyper, Belinda van der Stoep, spel; Harpo ’t Hart, geluidscompositie; Tim Vermeulen, scenografie en licht

‘Herkenbaarheid van uitvaarten wordt fraai uitvergroot en ontroert in de voorstelling Rust zacht Billy’ – ★★★★ Volkskrant

‘Rust zacht Billy daagt uit om juist wel stil te staan bij de dood en rouwverwerking. En dat levert een interessant resultaat op. Het omgaan met verlies blijkt niet alleen maar verdrietig te zijn, maar ook absurdistisch, knullig en ontroerend.’ – Theaterkrant