Interview Jacqueline Govaert

Al vroeg het vak ingerold en recent ontdekt dat ze thuis hoort in het theater. Jacqueline Govaert is voor de tweede keer verliefd op haar vak. Ze verheugt zich op Dordrecht.

Jacqueline Govaert komt vrijdag 2 november 2018 naar Kunstmin met ‘Zo zit dat dus ook’.

Je bent vroeg begonnen met optreden. Hoe is dat gegaan?
Ik kreeg een piano toen ik tien was. Op m’n veertiende hoorde ik K’s choice. toen wist ik: dat wil ik ook. Toen ben ik op m’n zestiende een band begonnen met een paar meiden uit de klas. We deden zelf de boekingen, we regelden een optreden op Noorderslag in 1999. Wij vonden het allemaal heel vanzelfsprekend in die tijd. Achteraf denk ik: wat een idioterie. We stonden snel op Lowlands, zelfs zonder platencontract. Na Pinkpop 2000 was het ‘out of our hands’. Ik was achttien toen we doorbraken met Krezip.

Wat was het geheim van jullie succes?
Het collectief. Er was heel veel pret, veel humor. We waren nuchter, echt Brabants nuchter. Dat voerde steeds de boventoon. Wij hielden elkaar ‘grounded’. Ik kan dat nog wel eens missen, het leven in een groep. Samen op weg naar een show, altijd relativering. De successen, de tegenvallers. We droegen het samen. We begonnen als vrienden. En als vrienden gingen we uit elkaar. De vriendschap is altijd belangrijker geweest dan al het andere.

‘Ik wil mijn publiek en mezelf aan het denken zetten’ — Jacqueline Govaert

Wat is jouw drijfveer?
Ik hou heel erg van dit vak. Dit is wat ik wil doen. Ik was acht jaar en oefende blokfluit voor de spiegel. Dat is er nog steeds. Ik vreet nog steeds alle weetjes over het vak. Maar ook theater is een ontdekking voor mij. Mijn vorige theatershow was zo geweldig. Het is net alsof ik opnieuw verliefd werd op mijn vak. Dat het publiek gewoon stil zit te luisteren. Rillingen.

Wie is jouw held?
Mijn ouders haalden mij voor Brigitte Kaandorp uit bed. In de popmuziek zijn dat ook altijd vrouwen geweest. Helden als Carol King en Joni Mitchell. Ik was bij Vrienden van Amstel Live en daar was ik de enige vrouw in het vaste programma met Rikki van Rondé. Zo weinig vrouwen! Dan denk ik fuck, ik heb toch zelf het goede voorbeeld gegeven, haha. Waar zijn ze? We moeten het daar zeker met elkaar over hebben. Kwaliteit staat voorop, natuurlijk. Op de een of andere manier geldt er toch een ander kwaliteitsstempel. Dan zeggen ze: We hebben al twee vrouwen op het hoofdpodium. Het is stuitend dat mannen nog steeds zoveel bepalen. In sommige bedrijven waar ik werk, zijn alleen mannen. Ik vind het prettig om ook met vrouwen te werken, het is een andere energie.

Wat bevalt je aan het optreden in het theater?
Ik wil mijn publiek en mezelf aan het denken zetten. Dat vind ik het mooie aan theater. Het was anders dan ik gewend was. Ik kende eigenlijk vooral: op je blote voeten op de monitor en met je tong uit je mond. Theaterpubliek is stil en je hoort ze lachen of huilen. Dat maakt bij mij op een andere manier heel veel los.

Wat is een typerende eigenschap van jou?
Ik ben heel onrustig. Dat is iets waar ik al mijn hele leven tegenaan loop, iedere keer weer en op alle momenten. Je leert ermee omgaan.

Ben je gelukkig?
Ja, ik ben heel gelukkig. Zeker! Sinds ik in Haarlem ben gaan wonen elf jaar geleden is er meer rust gekomen. Het is de plek waar ik landde. Misschien omdat mijn leven op jonge leeftijd al zo heftig was dat er rust kwam in mijn leven door iets banaals als een huis. Dat bracht heel veel geluk met als kroon daarop onze kindjes. Mijn vriend heeft ook veel rust gegeven. Het duurde wel even voordat ik dat inzag. En mijn carrière is me heel lief. Het is een herwonnen terrein. Ik ben ook wat milder geworden door de jaren. Toen wij stopten met Krezip had ik heel veel te bewijzen want toen moest die solocarrière uit de grond gestampt worden. Ik speelde niets meer van Krezip, dat was uit den boze. Ik was daar in het begin vrij geforceerd afstandelijk in.

Heb je een levensmotto?
De vaders van de bandleden van Krezip zeiden altijd: de lol staat voorop. Zij dachten natuurlijk we moeten het een beetje behapbaar houden voor die kinderen, die zo jong in de grote mensen wereld stappen. Dat is wat we nu altijd nog zeggen tegen elkaar voor de grap. Het is wel een tikkie simplistisch maar ergens raakt het ook wel de kern.

Waarin zou je net zo goed willen zijn als zingen?
Er zijn mensen die probleemloos gestructureerd zijn en altijd moeiteloos hun zaakjes op orde hebben. Alles kost mij moeite, zoals het koken van een recept. Koken überhaupt. Ik ben ook helemaal kapot erna. Een tijdje heb ik heel veel gekookt. Toen zij mijn vriend: Stop daar maar mee, dit is gewoon voor niemand leuk.

Wat heb je met Kunstmin?
Ik heb hier nu al meer mee dan met menig andere zaal. Zo leuk om hier te zijn! Ik zou eigenlijk overal even langs moeten rijden. Ik heb er zeker nu al wat mee. Ik vind het echt een hele mooie zaal, ik zie er naar uit om hier te komen spelen.

Jacqueline Govaert komt vrijdag 2 november 2018 naar Kunstmin met ‘Zo zit dat dus ook’.